Invasieve exoten

Invasieve exoten zijn uitheemse plantensoorten die door menselijk toedoen, bijvoorbeeld transport of door de invoer als sierplanten, in onze natuur terecht zijn gekomen en daar de plaatselijke planten verdringen. Het aantal invasieve exoten in Vlaanderen neemt ieder jaar toe.

Japanse duizendknoop

Japanse duizendknoop.jpg
Foto: Ecopedia

De Japanse duizendknoop (en aanverwanten) groeit op elk type bodem en kan tot 4 meter hoog worden. Hij heeft stevige roodachtig gevlekte stengels, die aan de top buigen, en brede spitse bladeren. In de zomer draagt hij kleine witte bloempjes. Met zijn lange en sterk vertakte ondergrondse wortelstokken kan hij schade veroorzaken aan funderingen, verhardingen en rioleringen. 

Verspreiding
De plant verspreidt zich niet via zaad, maar elk stukje van de wortel of de stengel kan snel weer uitschieten om een nieuwe haard te vormen. Daarom mag hij niet zomaar gemaaid of gesnoeid worden, want de plantenresten die door maaimachines worden meegenomen kunnen ergens anders weer uitschieten.

Hoe bestrijden?
De Japanse duizendknoop rukt de laatste jaren zo fel op dat we intussen kunnen spreken van een ware plaag. Hij breidt zich zeer snel én op grote schaal uit. Enn goede en efficiënte bestrijding bestaat voor deze plant momenteel nog niet. Er zijn ook geen afdoende wettelijk toegestane bestrijdingsmiddelen. Preventie is hier danook van zeer groot belang, dat wil zeggen: nieuwe infectiehaarden van de plant voorkomen en vermijden dat bestaande haarden zich uitbreiden.

Reuzenberenklauw

Een andere lastige exoot in onze streek is de reuzenberenklauw. Als de plant nog klein is, kan hij gemakkelijk verward worden met de inheemse berenklauw die in tegenstelling tot de uitheemse variant op zich geen probleem vormt.

20150706_131141.jpgDe reuzenberenklauw groeit vooral op vochtige grond en kan tot 5 meter hoog worden. De reuzenberenklauw is te herkennen aan zijn dikke, roodgevlekte stengels met stengel haren. Zijn bladeren kunnen tot een meter groot worden. Vanaf zijn tweede levensjaar, in de zomer, krijgt de reuzenberenklauw witte bloemen in parapluvormige schermen tot een halve meter groot.

Gevaarlijk
Door zijn hoogte, omvang en massale zaadproductie overgroeit en verdringt de reuzenberenklauw alle andere planten in zijn omgeving, waardoor op die plek de biodiversiteit afneemt. Bovendien kan deze uitheemse plant een gevaar vormen voor de volksgezondheid. Het sap van de uitheemse berenklauw is giftig. Bij contact met de huid (zeker bij zonneschijn) kan zijn sap ernstige huidirritaties veroorzaken. Raak de plant zeker niet aan en breek nooit zijn stengels.

Hoe bestrijden?
In tegenstelling tot de Japanse duizendknoop kan de reuzenberenklauw met relatief beperkte inspanningen bestreden worden. De meest effectieve bestrijdingsmethode bestaat erin om in de lente de ondergrondse en bovengrondse plantendelen manueel te verwijderen. Snel ingrijpen is alleszins de boodschap, want de reuzenberenklauw vormt zeer veel zaden. Wanneer de plant pas ontdekt wordt als hij bloeit, moet er voor gezorgd worden dat hij zijn zaden niet kan verspreiden. Dat kan door de zaadhoofden af te snijden en in zakken weg te voeren.